یک روایت از مراسم تشییع شهید حسین ربیعی

جلوی مسجد امام حسن عسکری علیه السلام جمع شده بودیم. آسمان ابری بود. خدا نعمتش را نرم‌نرم بر سر ما می‌بارید. قطرات باران زمین را نمناک و لباس سیاهمان را مرطوب می‌کرد. کوچک و بزرگ ایستاده بودیم تا مراسم تشییع شروع شود. شهید درون تابوتی که مزین به پرچم مقدس ایران بود آرمیده بود. مراسم که شروع شد تابوت آمد روی دست مردم. همه لااله‌اله‌الله گویان به سمت گلزار شهدای بهشت زهرا رهسپار شدیم. بعضی پرچم به دست یا پرچم به دوش با تابوت شهید ست کرده بودند. نگاهی به ابرهای آسمان می‌کردم. یاد خواب پدر شهید می‌افتادم. چند روز قبل از شهادت پسرش حسین، خواب دید ابری آمده و چند نفر را سوار کرده. بعد طی کردن مسافتی همه را پیاده کرده جز حسینش را. می‌گوید: «پس چرا حسین پیاده نمی‌شود؟» ندایی می‌شنود:«حسین نباید پیاده شود. می‌خواهیم با خودمان ببریمش.»

خواب پدر تعبیر شد. ابرها آمدند و حسین را بردند.

تابوت دست به دست می‌شد. چند دقیقه می‌آمد سمت خانم‌ها و دوباره برده می‌شد سمت آقایان. این بار به پدر شهید فکر می‌کردم. پدری که زیر تابوت پسرش را گرفته و اشک‌هایش با نم‌نم باران قاطی شده بود. غم سنگینی است. پسرش روی آب‌های خلیج فارس و جلوی چشمش شهید شد. جلوی چشمش در پهلوی پسرش حفره ایجاد شد و صورت دلبندش خراشیده شد. به غمی مشابه فکر کردم. به غم امام حسین علیه السلام. به مصیبت علی اکبر و داغی که روی قلب امام نشست. قسمت پدر شهید حسین ربیعی از روضه‌ها هم همین بود. اینکه پرپر شدن پسرش را با چشم‌هایش دید.

تابوت را گذاشتند روی زمین. همه هر کجا که ایستاده‌ بودیم دست‌هایمان را آوردیم کنار گوش‌هایمان و نیت نماز میت کردیم. صدای امام جمعه در گوشمان پیچید:

«اللهم انا لا نعلم و منه الا خیرا»

امام جمعه‌ای که خودش هم تازه از تشییع دامادش به شهر برگشته.

#شهیدحسین‌ربیعی

#جنگ‌رمضان