بندرلنگه؛ اینجا هم بوی اربعین می‌آید

روایتی از ملیکا ملکی از این روزهای بندرلنگه

بعضی روزها را نمی‌شود با ساعت و دقیقه روایت کرد. باید از بوی چای تازه‌دم گفت، از عطر نان محلی، از لبخند خادمانی که بی‌ادعا مشغول خدمت‌اند و از نگاه زائرانی که با همه خستگی راه، دلشان به عشق امام حسین(ع) آرام است.

صبح، هنوز آفتاب کامل بالا نیامده که خادمان یکی‌یکی خودشان را به ستاد می‌رسانند. کسی اینجا فقط برای انجام یک مسئولیت نیامده؛ همه آمده‌اند تا سهمی از خدمت به زائران سیدالشهدا داشته باشند. سفره صبحانه که پهن می‌شود، با اولین سلام، اولین «خدا قوت» و اولین «یا حسین»، انگار جان تازه‌ای در موکب جریان پیدا می‌کند.

کم‌کم روز شلوغ‌تر می‌شود. خستگی هست، اما انگار کسی فرصتی برای فکر کردن به آن ندارد. ظهر که می‌رسد، عطر غذای گرم همه جا را پر می‌کند؛ غذایی ساده اما پر از مهر، که با دست‌هایی آماده شده که دلشان سال‌هاست در مسیر کربلا جا مانده است.

عصر، دوباره رفت‌وآمدها بیشتر می‌شود و شب، سفره شام برای زائرانی پهن است که راهی سرزمین عشق هستند.

بیرون از ستاد هم هر موکب به شیوه خودش از زائران پذیرایی می‌کند. یکی شربت خنک تعارف می‌کند، یکی نان محلی داغ دست زائر می‌دهد و یکی هم فقط با یک لبخند، خستگی راه را از دل مسافران کم می‌کند.

اینجا بندرلنگه است؛ اما بعضی وقت‌ها حال‌وهوایش آن‌قدر شبیه مسیر نجف تا کربلا می‌شود که فاصله‌ها را فراموش می‌کنی. انگار هر لیوان شربت، هر تکه نان، هر بشقاب غذا و هر قدمی که برای خدمت برداشته می‌شود، ادامه همان مسیر عاشقانه اربعین است.

شاید قسمت همه نباشد که این روزها در پیاده‌روی اربعین حضور داشته باشند؛ اما خدا برای بعضی‌ها سهم دیگری نوشته است؛ سهم خادمی. سهم ایستادن کنار سفره‌ای که زائر امام حسین(ع) بر سر آن می‌نشیند و سهم دل خوشی از اینکه بتوانند گوشه‌ای از خستگی راه را از دوش زائران بردارند.

اینجا هر روز یک حقیقت دوباره تکرار می‌شود؛ اینکه خدمت به زائر امام حسین(ع) فقط پذیرایی از یک مسافر نیست، بلکه فرصتی برای عاشقانه خدمت کردن است. و چه سعادتی بالاتر از اینکه نام آدم، هرچند کوچک، در جمع خادمان اربعین ثبت شود.